Novas

Amosando publicacións coa etiqueta Poemario. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Poemario. Amosar todas as publicacións

sábado, 13 de xaneiro de 2018

o mar
o mar de alcatrán
o mar de alcatrán baixo un ceo de trebón
o mar de alcatrán baixo un ceo de trebón vaise estendendo sobre
[a praia

o televisor di:
...bla, bla, bla...
... Venezuela...
...bla, bla, bla, bla...

o mar vaise estendendo sobre a praia
como unha lingua que lambe a area salgada
e alí
alí atopa o cadáver
alí atopa o cadáver do neno
alí atopa o cadáver do neno que abala coas ondas

o televisor di:
...bla, bla...
... Cataluña...
...bla, bla, bla, bla, bla...

o corpo morto do meniño abala como arrolado no colo da súa nai
é reclamado polo mar
é reclamado polo mar que se vai estendendo como unha man
como unha man que o trae de volta ó seo materno

o televisor di:
...bla, bla, bla, bla, bla...
...cicloxénese...
...bla, bla...

o cadáver do meniño que chegou á praia cabalgando
cabalgando sobre as ondas ó lombo dunha patera
aboia agora nas augas salgadas, aboia
paira na corrente aboiando coma un peixe morto
como un neno vivo facendo o morto, pero morto
morto como só saben esta-los mortos
e logo
tranquilo, como unha pedriña morta e tranquila
como unha pedriña tan morta como só saben estar os mortos e  
[as pedras
vai caendo ó fondo
ó fondo negro como o alcatrán do mar

o televisor di:
...bla, bla, bla...
... Sálvame Deluxe...
...bla, bla, bla, bla, bla, bla....

o trebón devala sobre a praia
cun estraño silencio
cun silencio estraño como de sangue callado
e as ondas sobre a area
fan o son do silencio
o son da neve no televisor
... shhh... shhh... shhh...

no televisor, a carta de axuste
como un monitor de constantes vitais, di:

... piiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii...
 
Poema creado por  Andrés C. M. Riveira


mans
mans
todo está nas mans

mans que carrexan baldes de auga
mans que collen outras mans
mans que acariñan facianas vencidas

mans
as mans
todo está nas mans

mans que dan de comer
mans que protexen ó cruza-la rúa
mans que prenden lume para quencer

nas mans
nas mans
todo está nas mans

mans que limpan chapapote
mans que delampan bágoas
mans que sosteñen ó bordo das carricovas

as mans
nas mans
todo está nas mans

mans que entretecen fíos ou vidas
mans amparan dos trebóns
mans que acompañan e non soltan

as mans
as mans

todo

todo está nas mans

Poesía creada por Andrés C. M. Riveira

 

domingo, 26 de novembro de 2017


                                                                MATILDE CASTRO GARCÍA


A CASA DE MARÍA

Había unha vez
hai moito tempo
unha casa pequeniña
que non estaba no bosque,
pero estaba moi cerca del.

A María non lle gustaba,
porque era de pedra, e ela,
 coma moitas,
quería una casa pintada.
Non lle gustaba ser de labregos
nin que houbese hórreo
nin carro, nin vacas.

Por riba tiña lareira,
na que sempre había dous gatos,
certo é, que tiñan nomes
moi literarios.

Sacados dos contos de Celia
el Babi e ela Pirracas.
Os contos non os había na casa
ela traíaos da escola
eran poucos e contados.

Quen o ía dicir?
porque a escola estaba nun pazo.

Un pazo con torre
con patio interior, galerías,
salóns entelados,
con estanques nos xardíns
estatuas, e paseos as fragas.

María na escola,
non falaba das vacas.


                                                                MATILDE CASTRO GARCÍA
ELA


Hoxe volvín a ver aqueles pendentes,
prata vella verde esmeralda
que me agasallaches.

Lembrei o último día que te vin,
coma outras veces, estabas enrabechada.

Volviches  falar de antes,
de agora, de traizóns imaxinarias,
e eu pensei, que non estarías ben,
que en ti reflíctese
o paso dos moitos anos.

Non sei se quero saber,
en que momento decidiches
que eu era a túa inimiga,
terei que pensar,
que sempre non foi así.

Pecharei os ollos e verei,
o teu ir e vir á cociña,
os agasallos ás nenas
e as uvas de moscatel,
douradas, enriba da mesa.


                                                             MATILDE CASTRO GARCÍA
MAR


Non podo imaxinar
os días grises sen verte,
que cando miro ao lonxe
non estiveses aí.

As túas cores de prata
o ir e vir das túas ondas
fan que a tranquilidade
me invada.

Mañá será outra vez
un día triste,
quizais, co paso do tempo,
volvan a vir
aquelas baleas azuis.


                                                             MARIBEL SERANTES GÓMEZ


Érguese o medo
impotente
contra a friaxe da noite.

Folerpas mouras
estalan
no muro do silencio.

O medo agóchase
indeciso
baixo as sabas da escuridade.

A fera achégase
de vagar
ventando o arume do imposible.


                                                              MARIBEL SERANTES GÓMEZ

Perfílame un verso
a carón da pel.

Tatúame ronseis de verbas
dourando sombras
nas coxas do solpor.

Adxectívame coa fría agulla
da dúbida mollada
en favos de pensamento.

Acubíllame nas sinuosas sinalefas
que ocultas nas entrañas.

Réndeteme.

Entrégateme
                  poema escuro.


                                                          MARIBEL SERANTES GÓMEZ

NON É FÁCIL


Érgome da cama.

Toda unha para min.

Frío.

Frío nos pés.

Os pés no chan.

- Vas pillar un arrefriado-
enléame o pelo mamá.

Envólveme os pés moi rápido
nuns calcetíns papá.

Arríncoos e tíroos ao aire.

Non por mal.

                Nin por xogar.

Por sentir de novo
                 nas miñas dedas
o agarimo das súas mans.

- Non sexas trasno-sorrí papá-
que hai que almorzar.

Almorzo.

Papá.

Mamá.

Palabras novas que escribo no ar.

Repítenmas moito,
parecen ter medo
              que non as saiba pronunciar.

E apréndenme
                     unha lingua nova
con moitas verbas,
                     enleante,
                                pero que sabe a fogar.

Fogar:
        outra palabra grande.

Fogar,
        que ule morna
                             e a pan.

Ao pan quente que mollo
no leite fresco
                   cada mañán.

E gardo as faragullas
                  no peto do pantalón.


                                                             MARIBEL SERANTES GÓMEZ

Por se mañán
non hai leite
nin fogar
nin pan.

Por se mañán
non hai colo
nin apertas
nin frío
         no chan.

Por se mañán
non hai ceo
nin rúas
nin cole
nin papá, nin mamá.
Ollo os calcetíns.

Ollo a papá
                que bule polo cuarto
sen deixar de trafegar.

Sinto ledicia na boca
e uso a miña lingua
                       para lle cantar:

Gústanme os teus calcetíns.

Gústame este frío.

Gústame este chan.


                                                            MARIOLA HERMIDA ROMERO

poñerme na túa pel
ir crebando esa pena
ancorada entre as costelas
a mesma pena que berra por saír
atropeladamente nun círculo vicioso
son testemuña
do pranto acometido
en vagas salvaxes
no corpo febril
testemuña do desamparo
da friaxe das paredes
e da cama
do sofá desfondado gardando
a quentura do que non está
dos ocos que escapan
na lentura das horas
do naufraxio dos beixos
aínda mornos
son consciente da perda
da poalla que vai labrando
os ósos e os miolos
mentres un non sabe
por onde virar.


                                                                        MARIOLA HERMIDA ROMERO

Na procura do norte,
do caixón desastre,
acubillo nos dedos a intención
de sanar a obriga,
o desengano, a impaciencia,
a soedade non declarada,
a tristura que chega
nunha bágoa silenciosa,
o desorde mental,
o derrubo das ilusións
que un día chegaron
para quedarse,
a tolemia non liberada,
a verdade enmascarada,
a finura deses pensamentos
que conseguen enraizar
na alma só para fustrigala
como unha marea sen resaca.
Na procura do norte
rezo porque o teu caixón desastre
desestime a razón de perseguirte.


                                                                          MARIOLA HERMIDA ROMERO

quizais haxa unha segunda oportunidade
onde remendar con fíos dourados os desdéns
quizais o mundo pare de xirar
e comece de novo no punto exacto
onde habitan os primeiros xermolos
si, quizais haxa un punto de retorno
onde o arrepentimento busque liberación
e a espesa néboa se disipe co canto
dun paporroibo.


                                                             ARACELI MARGARETO NOYA

HAIKUS


Outono dourado
ronsel de follas secas
tapiz do bosque.

Estrela fugaz
esgótase nun intre
fica nos soños.

Solpor do outono
ceo de vermellas cores
ardora no mar.

                                                             ARACELI MARGARETO NOYA
 

CHANTEIRO

Cando volvo á praia da miña infancia,
 -no verán-,
sinto a súa salobre esencia,
 saboreo as súas ondas,
torno serea entre os argazos.

É o meu pequeno mar,
parte de min, do meu ser.
Fúndome con el e deixo de ser eu,
son auga, son sal, son azul,
                   son onda, son rocha...
a miña mente baleirase
e son indefinidamente feliz.

Quero ser sempre serea,
e nadar,
nadar ata volver ser onda.

Lamber coa miña xerfa
os pequenos pés dos nenos
e facer cabriolas no vento.

Quero ser sempre serea,
       e nadar...


                                                          
                                                            CANDELA QUINTIÁ ROMERO

inverno chegou
e ti con él
co teu frio corazón
e a tua maneira de ser.

A primavera chegou
e ti fucheste con ela
coas suas flores e a cor
ti non podes percorrela.


                                                             CANDELA QUINTIÁ ROMERO

QUÉREME LIBRE


Quéreme libre
Quéreme enteira
Quéreme sen lazos nin ataduras
Quéreme nos meus momentos malos,
xa que nos bós é sinxelo quererme
Quéreme cando non teñas motivos para facelo
Quéreme ata cando eu non me quera
Quéreme sobre todo cando xa non te queden forzas;
Quéreme porque eu o fago,
Quéreme porque eu o merezo.



                                                                JOSÉ EMILIO BALADO PAZ

INDIANOS

 
A escola de Chamoso
cumple cen anos,
un patio, dúas aulas,
esforzo indiano.

Desde a lonxana Cuba,
modernidade,
vellos tempos de igrexa,
escuridade,
arredaron do ensino
cregos e frades.

Contrataban os mellores,
métodos novos
igualando na escola
ricos e pobres.

Grazas aos emigrantes,
Fene progresa,
son xente solidaria,
xente que pensa.

                                                                            JOSÉ EMILIO BALADO PAZ
 
O SEGREL
 
No Penedo está Sandulfe
en Sandulfe
                        hai
un segrel
no país de Rosalía
                        faro
                        proeiro
                        ronsel

Un poema, unha cantiga
                        verbas
                        con            sabor
                        de            mel           

Esvelto corpo, galán,
                        branca            camisa
                        de            liño
boina de pano sedán
bigote fino,
                        moumiño

Mariñeiro que ao drizar
abres rumbos
nos camiños
grazas Don Xosé María
                        poeta,            segrel
                        amigo.

                                                                             JOSÉ EMILIO BALADO PAZ
 
O COLE AZUL
 
No mundo de Centieiras
Hai unha clase
            encantada,
os alumnos son pitufos
as mestres fermosas
                                    fadas
os números, bolboretas
xoaniñas belas
                                    palabras.
Prohibida a violencia
a tolerancia
                        obrigada
Respectar as diferencias
sempre, as decisións
                        pactadas
Os brinquedos, son as armas
a munición
                        as            palabras
A verdade, unha bandeira,
no corazón
                        sempre            izada.

                                                                               
                                                                                 
                                                                    ADELAIDA ABAD ISLA

diario dun abandono
 
Primeiro a choiva
E outra vez a choiva, sempre a choiva.

Son os meus ollos que choran
as bágoas que xa non me quedan.

Gotas de vida mudada
Son miñas dende a mañá.

Sei que non queres mirarme cando chove
eu procuro mirar sempre cara outro lado
para que non me vexas.

Que tolemia, verdade?

Deste xeito levamos séculos
e xa non nos recoñecemos.
____________________________________________________
                                                                                   ADELAIDA ABAD ISLA
Quérote

Quérote coma a choiva
que molla meu corpo
que empapa o meu corazón, e
bota nas pozas coma unha nena pequerrecha.

Quérote coma a noite
que aperta o meu soño
que mece meus anhelos, e
acolle o recuncho onde se esconde meu sorriso.

Quérote porque te quero
porque non podo deixar de quererte,
ainda que o intento....
pero non quero.

Detéñome e penso
Que non quero deixar de quererte
ainda que o intente,
porque quererte dame
o desexo e o soño e a chuvia
que se deteñen no meu peito.
___________________________________________
                                                                                  ADELAIDA ABAD ISLA
non para de chover
 
Rebota sobre o chan
nun ritmo constante
a choiva
faime cóxegas nos pés.

Golpea a miña fiestra
unha e outra vez
a choiva
sobre a miña alma.

Non cesa de chover.
Cando esté mollada
onde me secarei.

Ti xa non estarás aquí
a choiva si.
---------------------------------------------------------------------
                                                                      ADELAIDA ABAD ISLA
Despois da choiva
 
Despois da choiva
o arco da vella
despois da choiva
o silencio
despois da choiva
nada.

Saír á choiva
Cada gota que cae sobre min
xa non tocará o chan
me fará medrar,
pisar firme.

Dame a túa man,
se queres vir comigo,
mira aos lados,
eu cubrirei todo o demais.
Sairemos antes da choiva,
así non deixaremos
as nosas pegadas.

             
                                                   
                                                            MARÍA ORTEGA CADAVID

QUE FARÁS?

Que farás
se os soños
escápanse
e as ilusións
mátanse?

Que farás,
amigo,
se non loitas
e perdes todo
no camiño?

Que farás
se ves ó teu amor
correr a brazos
doutra persoa?

Que farás,
asasino de bolboretas?

Dime a min:
por que,
se perdes a luz,
non abres os ollos
e miras cara arriba,
onde as estrelas,
para non volver oscurecer
endexamais?

Que farás
se ves
todo ó teu redor
medrar
e ti quedas anano
de espírito?

Que farás,
compañeiro de esperanzas?

Dime a min:
quedarás quieto
cal estatua?

Que farás
cando as túas
lembranzas
esvaézanse
pouco a pouco
e te agarres
a cravos ardendo,
buscando as sobras
dalgún amor pasaxeiro?

Que farás,
soterrador da alma?

Dime a min:
volverás
devastar corazóns
deixando un regueiro
de feridos por amor?

Que farás
se pensas coma un neno
e tes que actuar
coma un adulto?
Que farás,
camarada de xogos de infancia?

Dime a min:
volverás  xogar
coma antes,
coa imaxinación desbocada
e a alma liberada?

Que farás
cando teu ser
morra por fin
por non telo alimentado debidamente
con libros,
música e risas?

Que farás,
paxaro engaiolado?

Dime a min:
non estás
canso xa
de actuar
como queren  sempre os demais?

Qué farás,
se por moito que buscas,
non encontras
un recuncho
en ti
libre de inquedanzas?

Que farás,
músico sen música?

Dime a min:
por que,
en vez de lamentarte
por non ter conseguido nada,
non te levantas
e intentas avanzar
cara a felicidade?

Que farás
cando se esgoten
as bágoas
e  te canses
da autocompaixón?

Que farás,
reloxo roto?

Dime a min:
se todo en ti
se quebra,
e non consigues
continuar
pese ao esforzo,
por que
non acodes
a alguén?

Por que
non acodes a min?

Que farás
cando vexas
a túa vida bailar
tras os ollos
e xa non poidas
solucionar nada?
Que farás,
caixa de Pandora?

Dime a min:
por que
gardas os teus demos
baixo chave
e deixas que
se acumulen
coma se dunha
colección
se tratase?

Que farás
cando toda a ledicia,
toda a dozura
que te adicaban,
se escorra
coma fai unha píntega
entre as rochas?

Que farás,
sol frío?

Dime a min:
que será de ti
senón te arranxas
cando
te quebras ao caer,
senón te queres
volver levantar?

Que farás
cos antaños
feitos enfeitizantes,
deixarás que se borren
como un cadro
baixo a choiva?

Que farás?

Loitarás?

Te deixarás pisotear?
Ai !, amigo...
que farás entón,
cando todo chegue...?




                                                      MÓNICA CADAVID MARÍN  (Misaki)

LO QUE TE OCULTO BAJO LA PIEL

No te oculto nada,
cómo te lo voy a ocultar
si estoy ante ti
tan desnuda
y tan expuesta.

Quizás solo veas piel ante ti,
pero para mí lo es todo,
toda mi vida,
cada cicatriz y cada beso que me dieron.

Cada beso que me diste.

Así que,
cómo te voy a ocultar algo
si también te dejo ver bajo mi piel:
cientos de quilómetros de sentimientos
mostrados solo para ti.

Y, ahora,
mi piel se eriza bajo tu mirada
caliente y húmeda,
que me recorre de arriba abajo,
mientras tu boca me pregunta
que si te oculto algo,
pero solo me apetece callarla con besos.
Unir mi lengua con la tuya
y que tus largos dedos me acaricien.

Acariciarte.

-¿Me ocultas algo?

Me despierto de mi ensoñación.

-No.

-¿Segura?

-No.

-¿Qué me ocultas?

-Te anhelo.

Y, tras largo tiempo,
por fin lo digo en apenas un suspiro.

-Acércate.

Me extiendes la mano
y yo la tomo.

Me la besas
y besas y besas
y besas y besas...

Besas toda mi piel
y, sin darte cuenta,
haces vibrar los cientos de quilómetros
de sentimientos por ti.

- 35 -

                                                  MÓNICA CADAVID MARÍN  (Misaki)

OLVIDO.

Una maraña de sueño
me atormenta.

Cuando apago la luz,
la oscuridad trae consigo
de la mano
el miedo.

Miedo a los recuerdos,
los mismos cada noche.

La misma voz susurrando
húmeda mi nombre.

La misma impotencia,
los mismos llantos y plegarias.

Me despierto
y miro hacia arriba:
cuerda.

Y yo que pensaba
que me volvía loca.

Miro hacia abajo:
mis pies colgando.

Y yo que pensaba
que me guiaban.

Intento hacer algo,
Aterrorizada.

Mis manos, inmóviles,
no me ayudan;
y, mis ojos,
abiertos en la oscuridad,
no dejan de ver sombras.

Sombras de lo que un día fui.
De aquellas risas,
juegos,
tonteos con la muerte
cuando me sentaba
en el borde del balcón
con un cigarrillo encendido
entre los labios;
o al cruzar la acera
todos muy juntos
de la mano.

Pero sin mirar.

Siempre sin mirar.

De igual forma que,
desde hace un tiempo,
al mirar,
ya no veo nada más
que caras tristes
y falsas.

Dios, no sé si me entiendes:
no es cobardía,
es cansancio.

Cansancio de todo,
incluso de la vida.

Quizás en los próximos días
alguien me encuentre
y recuerde
que no quería ser olvidada.

Entonces harán una despedida bonita,
de esas en las que hay muchas flores y pañuelos.

Y se olvidarán.

En un día,
en un año,
en una década
se olvidarán de mi nombre.

                     
                                                            

                                                             Xurxo Miguel Gago Chao
    
     “Endecasilabando”

              A Escrita

                 I

 
A poesía é o espello das vidas
a diversidade de arquetipos
que mostra diverxentes paradigmas,
transformando sentires reflectidos
en mares de infinitas perspectivas.
A poesía é un mar que asubía
que suscita sentires prospectivos,
acendendo improvisadas faíscas
no oco máis fondo dos nosos sentidos,
onde moran as razóns esculpidas.
A poesía é corrente fervente,
unha masa volátil de saberes,
coma sinuoso raio incandescente
que converte as mágoas en praceres
e inxecta ao siso razón convincente.
A poesía é rego de semente
onde xerminan novos entenderes,
variado xardín de froito elocuente,
un verxel sen dereitos nin deberes
onde crecen soños eternamente.

                      II

Poesía, templo da liberdade,
un paraíso do libre albedrío
onde a palabra logra inmensidade,
os murmurios das musas poderío;
senlleiros versos magnanimidade.
Poesía, catedral do arrepío,
letras de arcana singularidade
onde se transita do quente ao frío
do asincronismo á simultaneidade.
A poesía é pergamiño vello
fiel alugamento de profecías
berce de etéreo sentir senlleiro
coma pel seca enchida de porfías
cosida con teima e con sentimento.
Unha troba impresa na pel curtida
sempre indemne ante o acoso do tempo
idílica tatuaxe ennobrecida,
rexo significado bulideiro,
heterodoxa fe surrealista.
Poesía, enerxía transformada
en raios ígneos de cavilación
por vía streaming dende a mesma alma
facendo o corazón de servidor,
sinal ao senso e xorde a palabra.
Da verba sobranceira á expresión
nacendo versos nun abracadabra
froito de ensimesmada conexión
xorde unha composición literaria
mensaxe emancipadora do amor.
                                                                    
                                                                  Xurxo Miguel Gago Chao  
 
         A Desmemoria 

                    I

 
Quen somos sen feitos verificados,
sen as lembranzas das vellas memorias,
sen contos verídicos do pasado,
sen vivificar as humanas glorias,
sen cometido erro asimilado?
Quen somos sen o influxo das historias
apiñadas nun oco desleixado
rebumbio argalleiro das desmemorias
arrexuntadas nun triste faiado,
condenadas a penas vexatorias?
Quen somos sen os saberes teimudos,
sen as eruditas mentes diagnósticas,
sen analistas dos feitos maduros
que tributan circunstancias insólitas
mergullados en íntimos estudos?
- 39 -
Quen somos sen un colectivo impulso,
sen formar filamento de honra indómita,
unidade pétrea, fiel orgullo
desprovisto de estigma e de discordia
que clarexe os pasados claroscuros?

                       II

Onde vai aquela nervada unidade
que ía camiñando cara un mesmo fin
berrando sempre a prol da liberdade
construíndo patria, facendo país,
emblema da galaica dignidade?
E o sentimento adhesivo de unir,
o pegamento da comunidade,
contestatario xuízo ante o sufrir
e brava loita contra a necidade,
diamante en bruto do noso porvir?
Unha terra que perde identidade
é coma un carro sen os estadullos
que carrexando perde calidade
ou coma uns empapados garabullos
que nunca prenden por mor da humidade.
Sen o acervo, pusilanimidade;
terra medrosa emporcada de entullo
coma poza en eterna sequidade,
coma uva estrullada que non ten bullo,
terra sen xugo e sen afinidade.

                       III

Vivo xunto a xente desmemoriada
enchida de escusas por non saber
máis de corenta anos adurmiñada
e cando é libre prefire o inglés
deixando a nosa lingua anestesiada.
Atraente imán que fai eslumecer
a nosa nobre lingua benfalada
sempre predisposta a madurecer,
sempre revive coma a alborada
boa fiucega para o noso ser.


                                                           m. esther val rodríguez 

para Congo:


todavía tienes esa mirada enajenada
ese ímpetu por hacerme feliz
ese afán de protegerme de mi misma
y eres capaz de decirme
convencido y muy en serio
yo nací para quererte
-tú, que no eres nada romántico-
justo en el momento preciso
en que voy a derrumbarme
envuelta en las tinieblas del pasado
que a veces se me enredan en el pelo
todavía me sorprendes con caricias nuevas
y creas ese espacio en blanco
donde puedo desplegar mis alas
protegida de un viento súbito
y me tocas ahí, justo ahí donde sabes
que va a producirse el deshielo
y que me voy a derretir incontrolable
en el preámbulo del último gemido
no sé cómo
-te lo juro-
no sé cómo
pero todavía sucede
todavía nos sigue sucediendo
                                                   debería decir


- 40 -

                                                               m. esther val rodríguez
-II-

el hijo que no tuve
se llamaría como tú
por seguir la tradición
y sería fuerte moreno
y tan decidido
que sería lo que ambicionara en la vida
-o al menos lo intentaría-
el hijo que no tuve
nos querría a los dos por igual
y querría a los animales
y sería tolerante con las personas
y respetaría la naturaleza
y no podría vivir sin mar
                               como nosotros
el hijo que no tuve
todavía late en mi vientre
los días como hoy
- brumosos y de porcelana-
y me mira con tus ojos cobrizos
reclamando ese abrazo
que lo mantiene con vida

- 41 -

- 42 -

ANDRÉS C.M. RIVEIRA

A Ivo

se puidera

se me deixaras pedirche algo

pediríache que me deixaras amarte, así

tal cal es, co que fuches e serás

coas túas arestas e as túas escuridades

o teu resplandor e as túas mans acolledoras

un debe, ante todo, nestes días fuxir

das palabras poéticas tantas veces escoitadas

en todas as cancións pop das estacións de

[radio

pero tal fuxida non me leva a ningures

senón a todos os teus círculos concéntricos

onde me somerxo como nun bautismo

como unha pedriña caendo ao fondo dun

[estanque

e orante coma un fregués ou un penitente

ergo a ti as miñas mans

e ti condúcesme á salvación


- 43 -




ANDRÉS C.M. RIVEIRA

O Gran Arquitecto

A Ivo

non sei se algunha vez fun catedral

mais a miña cantaría ficaba guindada polo

[chan

os meus cristais embazados de lembranza e

[pena

as miñas candeas minguadas

nunha luz que esmirraba cara a calixe

a música só un resón lúgubre entre as tebras

hedras velenosas medrando dende o adro

de socato, un orante, tal vez un peregrino

empurrando o portón renxendo sobre os

[enferruxados gonzos

clarexou a nave central en entrou no edificio

tremeron as arañeiras e desprendeuse a voaxa

[do teito

semellou como que novas cántigas enchían o

[espazo

nos vans abríronse vidreiras que apuntaban

[horizontes transmutados

e os incensos embriagadores ceibaban volutas

que se erguían até o mesmo ceo en loa

do Gran Arquitecto

as casas arderon

o lume amosaba o trasluz do seu esquelete

unha sombra denegrida loitando por

[agarrarse aos alicerces

- 44 -

dentro, tamén as labaradas transformaban os

[corpos en cinsa

os corpos minguaban como xibarizados entre

[faíscas

vellos do tamaño de nenos

nenos do tamaño de formigas

o fume nos pulmóns convertía a vida

nunha extenuante sucesión de espasmos

ollos apertados con forza

o proído arrincando bágoas que abrollaban

[entre sal

as mans tentando as paredes candentes

[na procura de guía ó aire

os ouvidos rexistrando os berros

[desorientados

o lamber impasible das lumaradas

o bisbar do fume acedo inzando os corpos e

[as casas

logo, só o silencio denso, tanxible

o estupor

e un cheiro indeleble apegado á roupa

mentres os nenos fitan

a tóxica masa plástica

da árbore de Nadal

xoves, 23 de novembro de 2017

LIGAZÓNS DE INTERESE

AS NOSAS WEBS


[Logo deseñado por Ángel Fernández Hermida]