Redeiras de Seu [I Premio XI Certame de Poesía de Mugardos]

 Fonte da Foto: http://fotosantiguascastro.blogspot.com.es/2013/09/gente-de-la-mar-rederas.html

REDEIRAS DE SEU

Entre os seus dedos
curtidos polo frío, o mar e o vento
alóxanse firmes os fíos
que con destreza manexan
unindo as súas crebadas fibras,
dando vida de novo
a quen a morte recolle.
Afánanse a cotío
entre a solaina, entre a chuvia,
son fieis á súa costura;
cada puntada unha peza caída.
Entre os seus dedos
curtidos polo frío, o mar e o vento
agochan os seus desvelos
na espera que cheguen ó porto
novas redes, novos bríos.
A vida e a morte
separadas por unha rede
de finísima fiada
cas cores de terra firme.
Entre os seus dedos
curtidos polo frío, o mar e o vento
tecen nun círculo concéntrico
ata deixar unidas
en puntada veloz e certeira,
soños, fame, anhelos,
pais e fillos.
Entre os seus dedos
curtidos polo frío, o mar e vento
recuperan do esquecemento
un labor de entrega á espera perpetúa
sen tempos no calendario.
Entre os seus dedos
curtidos polo frío, o mar e o vento
ofrecen a súa vida ó amor de seu.
Entre os seus crebados dedos...

Poesía creada por Adelaida Abad Isla

[I Premio no XI Certame de Poesía de Mugardos (A Coruña)]

LER MÁIS

sen zapatos

Camiñaría con area nos zapatos.

Xa perdín a conta dos quilómetros percorridos,
entre lama, pedras e asfalto xeado
e recordo con detalle milimétrico onde quedaron
os meus zapatos sen vida.


Foi o meu avó quen se deu de conta
da nudez do meus pes,
no preciso momento no que os perdía.


Detivo a súa marcha ao instante seguinte,
quitou as súas vellas botas de cazador
apoiounas nun penedo, e
invitoume a poñelas.


Recordo que chovía
unha choiva morna de verán.

Poema creado por Adelaida Abad Isla

LER MÁIS

Violencia Non

O 25 de novembro de 2017 celebrou en Fene un acto testemuñal contra a violencia machista e facundo una chamada especial ás vítimas "colaterais" que a sofren; os menos e as nenas. Organizou o acto A marcha das mulleres de Fene. Unha companheira da organización invitoume a participar lendo os meus poemas sobre a violencia. Foi unha honra poder farelo. 

O primeiro, escribino motivada polo tema obxecto de denuncia este ano; a violencia que sofren os menos e as nenas. O segundo, escribino no Obradoiro de Poesía ao que asistín en Fene os case tres últimos meses. Aquí volos deixo, para unha reflexión.

OS NENOS OLVIDADOS / AS NENAS OLVIDADAS

Unha pelota roda abandoada

o silencio invade o espacio

                                          que se rompe en mil anacos

                                                                            cando un neno berra pola 

                                                                                                              súa nai.

Dous disparos seguidos

presaxian un silencio desgarrador

que ven a continuación.

Todo desaparece.

Todo, 

agás  o desamparo.

Pontedeume-Compostela  

11/11/17-1

MEDO

Medo de saír de noite soa

medo do teu silencio constante

medo dos desprezos que me fas, xa sin pensalos

medo de que regreses e non ter o traballo rematado

medo de que deixes de quererme

medo de non te querer máis

medo da túa man sobre o meu lombo

medo de que os demáis se den conta

medo da rutina silenciosa

medo do mar embravecido

medo de cantar e que non che guste

medo de vivir en soidade

medo de xogar e que non me busques

medo de respirar profundo e sentirme ceive

medo da rúa que me mira

medo da xente que me quere

medo do gusano que me come por dentro

medo de escapar para sempre.

Fene,11/10/17

Obradoiro de poesía; a grafía da emoción.

 Foto - fonte: http://amaxiadosaber.blogspot.com.es/2016/11/dia-da-non-violencia-de-xenero.html

LER MÁIS

Adelaida Abad Isla

                                                                               

                                                                                 
                                                                    ADELAIDA ABAD ISLA

diario dun abandono
 
Primeiro a choiva
E outra vez a choiva, sempre a choiva.

Son os meus ollos que choran
as bágoas que xa non me quedan.

Gotas de vida mudada
Son miñas dende a mañá.

Sei que non queres mirarme cando chove
eu procuro mirar sempre cara outro lado
para que non me vexas.

Que tolemia, verdade?

Deste xeito levamos séculos
e xa non nos recoñecemos.
____________________________________________________
                                                                                   ADELAIDA ABAD ISLA
Quérote

Quérote coma a choiva
que molla meu corpo
que empapa o meu corazón, e
bota nas pozas coma unha nena pequerrecha.

Quérote coma a noite
que aperta o meu soño
que mece meus anhelos, e
acolle o recuncho onde se esconde meu sorriso.

Quérote porque te quero
porque non podo deixar de quererte,
ainda que o intento....
pero non quero.

Detéñome e penso
Que non quero deixar de quererte
ainda que o intente,
porque quererte dame
o desexo e o soño e a chuvia
que se deteñen no meu peito.
___________________________________________
                                                                                  ADELAIDA ABAD ISLA
non para de chover
 
Rebota sobre o chan
nun ritmo constante
a choiva
faime cóxegas nos pés.

Golpea a miña fiestra
unha e outra vez
a choiva
sobre a miña alma.

Non cesa de chover.
Cando esté mollada
onde me secarei.

Ti xa non estarás aquí
a choiva si.
---------------------------------------------------------------------
                                                                      ADELAIDA ABAD ISLA
Despois da choiva
 
Despois da choiva
o arco da vella
despois da choiva
o silencio
despois da choiva
nada.

Saír á choiva
Cada gota que cae sobre min
xa non tocará o chan
me fará medrar,
pisar firme.

Dame a túa man,
se queres vir comigo,
mira aos lados,
eu cubrirei todo o demais.
Sairemos antes da choiva,
así non deixaremos
as nosas pegadas.

LER MÁIS