Novas

Amosando publicacións coa etiqueta Andrés C.M. Riveira. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Andrés C.M. Riveira. Amosar todas as publicacións

sábado, 13 de xaneiro de 2018

o mar
o mar de alcatrán
o mar de alcatrán baixo un ceo de trebón
o mar de alcatrán baixo un ceo de trebón vaise estendendo sobre
[a praia

o televisor di:
...bla, bla, bla...
... Venezuela...
...bla, bla, bla, bla...

o mar vaise estendendo sobre a praia
como unha lingua que lambe a area salgada
e alí
alí atopa o cadáver
alí atopa o cadáver do neno
alí atopa o cadáver do neno que abala coas ondas

o televisor di:
...bla, bla...
... Cataluña...
...bla, bla, bla, bla, bla...

o corpo morto do meniño abala como arrolado no colo da súa nai
é reclamado polo mar
é reclamado polo mar que se vai estendendo como unha man
como unha man que o trae de volta ó seo materno

o televisor di:
...bla, bla, bla, bla, bla...
...cicloxénese...
...bla, bla...

o cadáver do meniño que chegou á praia cabalgando
cabalgando sobre as ondas ó lombo dunha patera
aboia agora nas augas salgadas, aboia
paira na corrente aboiando coma un peixe morto
como un neno vivo facendo o morto, pero morto
morto como só saben esta-los mortos
e logo
tranquilo, como unha pedriña morta e tranquila
como unha pedriña tan morta como só saben estar os mortos e  
[as pedras
vai caendo ó fondo
ó fondo negro como o alcatrán do mar

o televisor di:
...bla, bla, bla...
... Sálvame Deluxe...
...bla, bla, bla, bla, bla, bla....

o trebón devala sobre a praia
cun estraño silencio
cun silencio estraño como de sangue callado
e as ondas sobre a area
fan o son do silencio
o son da neve no televisor
... shhh... shhh... shhh...

no televisor, a carta de axuste
como un monitor de constantes vitais, di:

... piiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii...
 
Poema creado por  Andrés C. M. Riveira


mans
mans
todo está nas mans

mans que carrexan baldes de auga
mans que collen outras mans
mans que acariñan facianas vencidas

mans
as mans
todo está nas mans

mans que dan de comer
mans que protexen ó cruza-la rúa
mans que prenden lume para quencer

nas mans
nas mans
todo está nas mans

mans que limpan chapapote
mans que delampan bágoas
mans que sosteñen ó bordo das carricovas

as mans
nas mans
todo está nas mans

mans que entretecen fíos ou vidas
mans amparan dos trebóns
mans que acompañan e non soltan

as mans
as mans

todo

todo está nas mans

Poesía creada por Andrés C. M. Riveira

 

domingo, 26 de novembro de 2017

- 42 -

ANDRÉS C.M. RIVEIRA

A Ivo

se puidera

se me deixaras pedirche algo

pediríache que me deixaras amarte, así

tal cal es, co que fuches e serás

coas túas arestas e as túas escuridades

o teu resplandor e as túas mans acolledoras

un debe, ante todo, nestes días fuxir

das palabras poéticas tantas veces escoitadas

en todas as cancións pop das estacións de

[radio

pero tal fuxida non me leva a ningures

senón a todos os teus círculos concéntricos

onde me somerxo como nun bautismo

como unha pedriña caendo ao fondo dun

[estanque

e orante coma un fregués ou un penitente

ergo a ti as miñas mans

e ti condúcesme á salvación


- 43 -




ANDRÉS C.M. RIVEIRA

O Gran Arquitecto

A Ivo

non sei se algunha vez fun catedral

mais a miña cantaría ficaba guindada polo

[chan

os meus cristais embazados de lembranza e

[pena

as miñas candeas minguadas

nunha luz que esmirraba cara a calixe

a música só un resón lúgubre entre as tebras

hedras velenosas medrando dende o adro

de socato, un orante, tal vez un peregrino

empurrando o portón renxendo sobre os

[enferruxados gonzos

clarexou a nave central en entrou no edificio

tremeron as arañeiras e desprendeuse a voaxa

[do teito

semellou como que novas cántigas enchían o

[espazo

nos vans abríronse vidreiras que apuntaban

[horizontes transmutados

e os incensos embriagadores ceibaban volutas

que se erguían até o mesmo ceo en loa

do Gran Arquitecto

as casas arderon

o lume amosaba o trasluz do seu esquelete

unha sombra denegrida loitando por

[agarrarse aos alicerces

- 44 -

dentro, tamén as labaradas transformaban os

[corpos en cinsa

os corpos minguaban como xibarizados entre

[faíscas

vellos do tamaño de nenos

nenos do tamaño de formigas

o fume nos pulmóns convertía a vida

nunha extenuante sucesión de espasmos

ollos apertados con forza

o proído arrincando bágoas que abrollaban

[entre sal

as mans tentando as paredes candentes

[na procura de guía ó aire

os ouvidos rexistrando os berros

[desorientados

o lamber impasible das lumaradas

o bisbar do fume acedo inzando os corpos e

[as casas

logo, só o silencio denso, tanxible

o estupor

e un cheiro indeleble apegado á roupa

mentres os nenos fitan

a tóxica masa plástica

da árbore de Nadal

LIGAZÓNS DE INTERESE

AS NOSAS WEBS


[Logo deseñado por Ángel Fernández Hermida]