Atrapar el último vestigio

atrapar el último vestigio

de deseo en tus ojos

aquel que descansaba ahora

mermado por la rutina

entre sábanas de franela

y pijamas de algodón

despejar la cama del hastío

que nos llevó a dormirnos

sin un abrazo tibio

o un beso liberado

respirar...desperezarse

condenarme a rescatar

los orgasmos olvidados

y las caricias extraviadas

aumentar el ritmo y

olvidar la compostura

liberar de un zarpazo

todos los roces que sacudían

con furia mis caderas

cuando todavía nos amábamos

Poema creado por Mariola Hermida Romero

LER MÁIS

Mariola Hermida Romero

                                                            MARIOLA HERMIDA ROMERO

poñerme na túa pel
ir crebando esa pena
ancorada entre as costelas
a mesma pena que berra por saír
atropeladamente nun círculo vicioso
son testemuña
do pranto acometido
en vagas salvaxes
no corpo febril
testemuña do desamparo
da friaxe das paredes
e da cama
do sofá desfondado gardando
a quentura do que non está
dos ocos que escapan
na lentura das horas
do naufraxio dos beixos
aínda mornos
son consciente da perda
da poalla que vai labrando
os ósos e os miolos
mentres un non sabe
por onde virar.


                                                                        MARIOLA HERMIDA ROMERO

Na procura do norte,
do caixón desastre,
acubillo nos dedos a intención
de sanar a obriga,
o desengano, a impaciencia,
a soedade non declarada,
a tristura que chega
nunha bágoa silenciosa,
o desorde mental,
o derrubo das ilusións
que un día chegaron
para quedarse,
a tolemia non liberada,
a verdade enmascarada,
a finura deses pensamentos
que conseguen enraizar
na alma só para fustrigala
como unha marea sen resaca.
Na procura do norte
rezo porque o teu caixón desastre
desestime a razón de perseguirte.


                                                                          MARIOLA HERMIDA ROMERO

quizais haxa unha segunda oportunidade
onde remendar con fíos dourados os desdéns
quizais o mundo pare de xirar
e comece de novo no punto exacto
onde habitan os primeiros xermolos
si, quizais haxa un punto de retorno
onde o arrepentimento busque liberación
e a espesa néboa se disipe co canto
dun paporroibo.

LER MÁIS